We zitten in de event horizon van de menselijke geschiedenis

We zitten in de ‘event horizon’ van de menselijke geschiedenis. En de meeste mensen hebben het nog niet door….

Het punt waarop je niet meer verder kunt kijken

In de natuurkunde is een event horizon het punt waarop je niet meer verder kunt kijken; de zwaartekracht is zo sterk dat zelfs licht niet kan ontsnappen. Velen zullen misschien denken aan de film Interstellar. Ja toch;)? Ook daar hebben ze het over deze zogenaamde ‘singulariteit’…

Boektip: The Singularity Is Nearer: When We Merge with AI

Ik denk — en ik ben dus niet de enige — dat we daar nu met alle ontwikkelingen rondom AI in terechtgekomen zijn. De vooruitgang gaat zóó bizar snel dat we simpelweg niet meer kunnen voorspellen hoe de wereld er over zes maanden uitziet.

De curve die bijna verticaal is

Gisteren keek ik naar de ontwikkelingen van de afgelopen tijd. Eerst hadden we GPT-3, toen 4. Maar door recursive self-improvement – AI die zichzelf slimmer maakt – is de curve nu bijna verticaal. Als je die lijn doortrekt? Dan zitten we over een half jaar in een realiteit waarin er dagelijks een nieuwe, krachtigere versie van modellen als Claude of Gemini verschijnt. Het is niet meer bij te houden; het is een constante stroom van innovatie die de grens tussen intentie en executie volledig doet vervagen.

Dat is ook het moment waarop ik me echt begon te beseffen: dit is een evolutionaire verschuiving. Niet een innovatie of revolutie op zichzelf. We gaan letterlijk een nieuwe tijd in als mensheid. Nog groter dan de industriële revolutie. Ik durf het wel te vergelijken met de ontdekking van het maken van vuur. Die ontdekking heeft het fundament gelegd voor alles wat er daarna zou komen. Licht, warmte, staal, eten…

Van bouwen naar dirigeren

Als we het puur over development van software hebben: dat betekent dat we van ‘bouwen’ naar ‘dirigeren’ gaan. Waar we als mensheid eerder gericht waren op bouwen, groeien we nu toe naar een totaal andere mindset.

Maatschappelijk gezien verandert dit alles. We zijn eeuwenlang gedefinieerd door onze arbeid – door het fysieke of cognitieve zweet dat we in projecten staken. Maar als de barrière tussen ‘denken’ en ‘doen’ wegvalt, wat blijft er dan over van onze rol als maker?

Ik denk dat we teruggaan naar de essentie: de mens als architect van visie. De techniek is niet langer de beperkende factor; onze verbeeldingskracht is dat wel.

Sterker nog… We praten bij Software Vrienden vaker met agents dan met mensen, niet omdat we mensen niet aardig vinden, maar omdat we in een tijdperk leven waarin we de ‘ruis’ van uitvoering kunnen overslaan om direct bij de kern van creatie te komen.

Wat willen we bouwen — en waarom eigenlijk?

De vraag is niet meer: “Wat kunnen we bouwen?”

De vraag is nog meer: “Wat willen we bouwen nu alles mogelijk is? En waarom willen we dat eigenlijk?” Niet omdat we dat niet deden, maar misschien wel te weinig nog.

Heel eerlijk denk ik dat er daardoor nog meer ruimte ontstaat voor betekenis. We zijn zo gericht op het doen waardoor het denken soms achterblijft. Wat dat betreft ben ik ook wel positief over deze ontwikkelingen. Belangrijk is alleen wel: durven we dat zelf ook zo te zien en te omarmen dat we als mensheid een andere rol krijgen (lees: ontwikkelen)?

Je kunt de punten alleen achteraf verbinden

Ik denk dat het onomkeerbaar is. Het lastige is alleen dat we zelf (nog) niet weten waar de reis naartoe gaat. De legendarische woorden van Steve Jobs bieden wellicht wat houvast:

You can’t connect the dots looking forward. You can only connect them looking backwards.

Misschien moeten we daar ook wat meer op vertrouwen. Dat we het gewoon niet weten, maar vertrouwen op een goede uitkomst. Dat we als mensheid weer verder komen. Zelf vind ik dat we daar als developers een grote verantwoordelijkheid in hebben, naast het innoveren en experimenteren met AI.

Ik ben iig hoopvol! Jij?